SJ WorldNews - шаблон joomla Авто

ေႏွာင္းတေျမ႕ေျမ႕

Friday, 24 May 2019 17:24 Written by  font size decrease font size decrease font size increase font size increase font size

ယမန္ေန႔မွအဆက္      

ခင္ခင္ေလးမွာ ပုလင္းကေလးကုိကုိင္ၿပီး ေတြးေနမိရသည္။  ကိုကိုသက္မြန္တြင္ အိပ္မေပ်ာ္ေသာ ေရာဂါရွိသည္ဆုိတာကို သူမၾကားခဲ့ဖူးရ။ အရင္လာတုန္းကလည္း ကုိကိုသက္မြန္၏ အိပ္ရာကုိ သူပဲျပင္၊ သူပဲသိမ္းေပးခဲ့သည္။ ဤအိပ္ေဆးပုလင္းကုိ မေတြ႕ခဲ့။ အခုမွ ဘာေၾကာင့္ေသာက္ပါလိမ့္။ ေတြးရင္းက အေျဖကုိ တျဖည္းျဖည္းသူျမင္လာသည္။

ကိုကိုသက္မြန္တစ္ေယာက္  မေန႔ညက လူမွန္းသူမွန္းမသိေအာင္ အိပ္ေပ်ာ္ သြားခ်င္၍ျဖစ္မည္။ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ... ကုိကုိသက္မြန္ရယ္။

ခင္ခင္ေလးမွာႏြမ္းလ်လ်ျဖင့္သာ   မခ်ိၿပံဳးကေလး ၿပံဳးလုိက္ရပါသည္။

ထုိေန႔က  ဗုိလ္သက္မြန္သည္  တစ္ေန႔လုံးလုိလုိ ေဒၚတင္မႀကီး အခန္းမွာပင္ေနၿပီး ျပဳစုသည္။ ဂလူးကုိ႔စ္အခ်ိန္ ဂလူးကုိ႔စ္၊ ႏြားႏုိ႔အခ်ိန္ ႏြားႏုိ႔၊ ေဆးတုိက္ခ်ိန္ေဆး၊ ကုိယ္တုိင္ေဖ်ာ္ ကုိယ္တုိင္တုိက္ေကြၽးသည္။  ေဒါက္တာ ဦးတင္ဝင္း လာေတာ့လည္း ကူညီၿပီး ေဆးထုိးေပးသည္။

ေရာဂါအေၾကာင္းကုိ ေဒါက္တာႏွင့္ တုိင္ပင္သည္။

ဒါေတြကုိျမင္ရေတာ့ ခင္ေလးမွာ ကုိကုိသက္မြန္ကုိ ေက်းဇူးတင္လုိ႔မဆုံး ျဖစ္ရပါသည္။

ေဒၚတင္မႀကီးမွာလည္း သမက္အလိမၼာကေလးကုိ အေက်နပ္ႀကီး ေက်နပ္ေနပါသည္။

''ေမာင္သက္မြန္  ညက သုံးနာရီေလာက္အထိ ထုိင္ေစာင့္ေပးတယ္ဆုိ''

''ကြၽန္ေတာ္လည္းမအိပ္ခ်င္လုိ႔ပါ... ေမေမ''

''ေမေမ'' လုိ႔ေခၚလုိက္သျဖင့္ ေဒၚတင္မႀကီး၏ နားမွာပ်ားသကာလုိ ခ်ဳိသြားသည္။ ေထာပတ္ဆီဥလုိဆိမ့္သြားရသည္။

''ေမေမလည္း ေနေကာင္းလာပါၿပီကြယ္။ ဒီညေတာ့ ေစာေစာအိပ္ၾက။ မသန္းစိန္လည္း ရွိသားပဲ''

''ကိစၥမရွိပါဘူး၊ ကြၽန္ေတာ္က လူနာျပဳစုေနက်မုိ႔ ႐ုိးေနပါၿပီ''

''ဒါနဲ႔... သားမနက္ျဖန္ညေနျပန္ရမယ္ဆုိ''

''ဟုတ္ပါတယ္၊ ခြင့္ကသုံးရက္ပဲ ရခဲ့တယ္''

''ျမန္လုိက္တာကြယ္၊ ေအးေလ...အဆင္သင့္လုိ႔ရတာပဲ ေမေမ ဝမ္းသာလွပါၿပီ''

''အနီးသားပဲ...ေမေမရဲ႕၊ ေနာက္လည္း အခုလုိပဲ ခြင့္ယူၿပီးလာမွာေပါ့''

ေဒၚတင္မႀကီး စဥ္းစားေနသည္။  မေန႔ညေနက သူတုိ႔လူႀကီးေတြ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။ ခင္ခင္ေလးကုိ ယခုတစ္ေခါက္ ဗုိလ္သက္မြန္ႏွင့္ မထည့္လုိက္ေသးဘဲ ေဒၚတင္မႀကီး ေကာင္းေကာင္း ေနေကာင္းလာၿပီး ထူထူေထာင္ေထာင္ရွိမွ ဗုိလ္သက္မြန္က လာေခၚဖုိ႔ျဖစ္သည္။

ယခုေတာ့ ေဒၚတင္မႀကီးမွာ လူငယ္ႏွစ္ဦးကုိ သနားေနမိျပန္သည္။ သူ႔ခမ်ာမ်ား ခ်စ္စ ခင္စ ၾကင္နာစ ဘယ္မွာခြဲၿပီးေနခ်င္ၾကပါ့မလဲ။ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္လုိ႔မွ မဝတဲ့အခ်ိန္မုိ႔ တကြဲတျပားစီ ေမာင္တစ္ၿမိဳ႕ မယ္တစ္ရြာ ဘယ္မွာေနခ်င္ၾကပါ့မလဲ။

''ေမေမ စဥ္းစားတယ္သား''

''ဟုတ္ကဲ့ေမေမ''

''ခင္ေလးကုိ တစ္ခါတည္း ေခၚသြားကြယ္။ ေမေမလည္း သက္သာၿပီပဲ။ ခင္ခင္ႀကီးတုိ႔လည္း အၿမဲလာၾကည့္ၾကမွာပဲ''

ဗုိလ္သက္မြန္ကေတာ့ ၿပံဳးၿပီးေခါင္းကိုခါေနပါသည္။

''ကိစၥမရွိပါဘူး...ေမေမ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အတြက္ ဘာမွစိတ္မေကာင္းျဖစ္မေနပါနဲ႔။  ၿပီးေတာ့ အခုေခၚသြားလည္း ခင္ေလးကုိ  ထားစရာအိမ္ မရွိေသးဘူး။

ကြၽန္ေတာ္ျပန္သြားမွ ေနဖုိ႔အိမ္အတြက္ ေလွ်ာက္ရဦးမယ္။ အဲဒါေတြအားလုံး အဆင္သင့္ျဖစ္မွ ေအးေအးေဆးေဆး လာေခၚပါ့မယ္''

ဒီလုိဆုိေတာ့ ေဒၚတင္မႀကီးမွာ ဘာမွမေျပာႏိုင္ေတာ့ပါ။

အဲဒီညက ခင္ခင္ေလးကလည္း ဗုိလ္သက္မြန္ကုိ ထုိအေၾကာင္းေျပာျပပါေသးသည္။  ဒီညေတာ့ ေဒၚတင္မႀကီး အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီး  ဆယ္နာရီေလာက္က်ေတာ့ သူတုိ႔ေအာက္ထပ္ခန္းကုိ ဆင္းခဲ့ၾကသည္။

အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ တစ္ဦးကုိတစ္ဦး ေက်ာေပးၿပီး အဝတ္လဲၾကသည္။ ၿပီးေတာ့ ဗုိလ္သက္မြန္သည္ ခုတင္ေပၚ သူ႔ေနရာ၌ထုိင္ၿပီး ဘုရားရွိခုိးသည္။ ခင္ခင္ေလးကလည္း သူ႔အနား ေနာက္ဆြယ္ မက်တက်ေနရာမွာ ထုိင္ၿပီးရွိခုိးသည္။

ၿပီးက်ေတာ့... ခင္ခင္ေလးက...

''ကိုုကို ညတုိင္းဘုရားရွိခုိးလားဟင္'' ဟုေမးသည္။

ဗိုလ္သက္မြန္က ၿပံဳးလုိက္သည္။

''ခင္ေလးကဘယ္လုိထင္လုိ႔လဲ''

''မသိပါဘူး၊ ခင္ေလးဝမ္းသာလုိ႔ပါ''

''ခုိးတယ္၊ အခ်ိန္မရရင္ အနည္းဆုံးဝတ္ခ်တယ္''

ဗိုလ္သက္မြန္က  ေခါင္းအုံးတစ္လုံးကုိ ဖက္ကာ က်န္တစ္လုံးကုိ ခ်ဳိင့္ခြက္ကေလး ျဖစ္လာေအာင္ ထုလုိက္ၿပီး စန္႔စန္႔ႀကီးလွဲလုိက္သည္။ ခင္ခင္ေလးက ျခင္ေထာင္ကုိ ခ်ေနသည္။ ၿပီးေတာ့...ေျခရင္းမွေစာင္ကုိယူၿပီး..

''ေစာင္ၿခံဳထားေနာ္၊ သန္းေခါင္ေက်ာ္ရင္ နည္းနည္းေအးတယ္'' ဗုိလ္သက္မြန္ကုိ ေစာင္ၿခံဳေပးသည္။

ဗိုလ္သက္မြန္သည္ အေတြးနယ္ဆီသုိ႔ ေျခလွမ္းျပင္ေနပါသည္။ သာမန္ဆုိရင္ေတာ့ ယခုကဲ့သုိ႔ခင္ခင္ေလး၏ အျပဳအစုကုိ ခံယူေနရသည္ျဖစ္သျဖင့္ လြန္စြာမွ သာယာပါလိမ့္မည္။ ယခုေတာ့... ဗုိလ္သက္မြန္ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကုိ ညင္းညင္းကေလး ခ်လုိက္ရပါသည္။ သူ႔ေခါင္းအုံးေအာက္သို႔ လက္ထုိးသြင္းၿပီး တစ္စုံတစ္ရာကုိ  စမ္းသည္။ ဒါေပမဲ့ သူလုိခ်င္သည္ကုိမေတြ႕၊ ေသေသခ်ာခ်ာ ထပ္မံစမ္းျပန္သည္၊ မေတြ႕ေသး။ အဲဒီေတာ့  ကုိယ္တေစာင္း မွီလုိက္ၿပီး   ေခါင္းအုံးကုိ မၾကည့္သည္။

''ကုိကို ဘာရွာလဲ''   ခင္ခင္ေလး၏ မ်က္ႏွာသည္ အင္မတန္မွ မွင္ေသပါသည္။

''ရွာပါဘူးကြယ္'' ပါးစပ္ကသာ ေျပာရသည္။ လက္ကေတာ့ရွာဆဲ၊ မ်က္စိကလည္း ေဖြတုန္း၊ အားမရသျဖင့္ ထုိင္လုိက္ေတာ့...

ခင္ခင္ေလးက ၿပံဳးတုံ႔တံု႔ကေလးျဖင့္ ေမးေနပါသည္။

''အိပ္ေဆးလား... ကုိုကို''

အဲဒီေတာ့မွ ဗုိလ္သက္မြန္မွာ မုန္႔ခုိးစားေနသည္တြင္ လူမိခံလုိက္ရသည့္ ကေလးႀကီးကဲ့သို႔  ရွက္ရွက္ႏွင့္ၿပံဳးေနသည္။

''ခင္ေလး ယူထားလား''

''ယူထားတာမဟုတ္ပါဘူး။ မနက္က အိပ္ရာျပင္ခင္း။ေတာ့ ေတြ႕လုိ႔''

တစ္ေယာက္ကုိတစ္ေယာက္  ဆုိင္းဆုိင္းကေလး ၾကည့္ေနၾကသည္။

''ကုိုကို... ဆရာဝန္ပါ၊ ခင္ေလးေတာ့ နားမလည္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ၾကားဖူးတာေတာ့ အိပ္ေဆးေသာက္တာ ဥပဒ္ျဖစ္တတ္တယ္တဲ့'' ေျပာၿပီး မီးခလုတ္ကုိ သြားပိတ္လုိက္သည္။

ဗုိလ္သက္မြန္က ျဖည္းေလးစြာ လွဲခ်လိုက္ၿပီး ေခါင္းအုံးအပုိကုိဖက္ရင္း  တစ္ဖက္သို႔ လွည့္လုိက္ပါသည္။

ခင္ခင္ေလး ျပန္လာၿပီး သူ႔ေဘးတြင္ လွဲလုိက္သည္ကုိ သူသိသည္။ ခုတင္သည္ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ကေလး လႈပ္သြားသည္။

သုိ႔ေပမယ့္ သူမလႈပ္ေတာ့။

အေမွာင္တြင္း၌ က်န္ေနသည့္ မစို႔မပုိ႔ အလင္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့သည္ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးစလုံး၏ စိတ္ကုိ အေႏွာင့္အယွက္ျပဳေနသည္။

တစ္ဦးကုိတစ္ဦး အကဲခတ္ရင္း ၿငိမ္ေနၾကသည္။

တစ္ခဏၾကာေတာ့ ခင္ခင္ေလးက...

''ကုိုကို အိပ္ပလား'' ေမးသည္။

''ဟင္... မအိပ္ေသးပါဘူး''

''မနက္ျဖန္ညေန ဘယ္အခ်ိန္ျပန္မလဲဟင္''

''ငါးနာရီေလာက္ေပါ့''

''လမ္းမွာ မုိးခ်ဳပ္လုိ႔စိတ္ခ်ရပါ့မလား... ကိုုကို''

''ကင္းေတြရွိပါတယ္''

ၿငိမ္သြားၾကျပန္သည္။ ၿပီးမွခင္ခင္ေလးက စကားဆက္ျပန္သည္။

''ကုိကုိ''

''ဟင္''

''ေမဖုရားက ေျပာတယ္၊  ခင္ေလး... ကုိကုိနဲ႔ လုိက္ခ်င္လုိက္သြားပါတဲ့''

''ဟုတ္တယ္၊ ကုိကုိ႔လည္းေျပာတယ္''

''ခင္ေလး... ခင္ေလး လုိက္ခဲ့ရမလားကုိကုိ''

''ခင္ေလးက လုိက္ခ်င္လုိ႔လား''

''ကုိကို႔သေဘာပါ''

''မျဖစ္ေသးပါဘူးကြယ္''

''ဒါျဖင့္ ကုိုကို ဘယ္ေတာ့လာဦးမလဲဟင္''

''လာမွာေပါ့၊ ခြင့္ရတဲ့အခါ''

''အပတ္စဥ္ေတာ့ ရမွာမဟုတ္ဘူးေပါ့ေနာ္''

''အပတ္စဥ္ေတာ့ဘယ္ရမလဲ၊ တစ္လ တစ္ခါေလာက္ေပါ့''

ခင္ခင္ေလး သက္ျပင္းခ်လုိက္သည္။

''တစ္လတစ္ခါေလာက္ေတာ့လာပါ''

''အင္း... လာရမွာေပါ့''

စကားျပတ္သြားၾကၿပီး ႏွစ္ဦးစလုံး ကုိယ့္အေတြးႏွင့္

ကိုယ္၊ ခဏၾကာျပန္ေတာ့ စကားဆက္ျပန္သည္။

    ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။

Read 39 times
Rate this item
(0 votes)
Last modified on Friday, 24 May 2019 17:25

Latest from ေကတု