SJ WorldNews - шаблон joomla Авто
×

Warning

JUser: :_load: Unable to load user with ID: 105

ေႏွာင္းတေျမ႕ေျမ႕

Sunday, 26 May 2019 11:32 Written by  font size decrease font size decrease font size increase font size increase font size

သူ႔အေနႏွင့္ကေတာ့ ဆုံးျဖတ္ထားတာတစ္ခုရွိသည္။ ခင္ေလးကုိပင္ ဖြင့္ဟမေျပာခဲ့ရေသး။  အဲဒီကျပႆနာ တစ္ခုလံုးကုိ ကိုစုိးႏိုင္ေက်ာင္းဆင္းလာပါက ကုိစုိးႏုိင္ႏွင့္ ခင္ခင္ေလးတုိ႔ လက္ထဲသို႔ပုံ၍ အပ္လုိက္ရန္ ျဖစ္သည္။

သူတုိ႔ႏွစ္ဦး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ဆုံးျဖတ္ၾကပါေစေတာ့။

သူ႔အဖုိ႔ကေတာ့ ေနာက္မွေပၚသည့္ေရႊၾကာပင္မုိ႔ သူတုိ႔၏ အဆုံးအျဖတ္ကုိ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီးလက္ခံရန္မွတစ္ပါးအျခားမရွိေတာ့။

ခင္ေလးသည္  ကုိစုိးႏုိင္အေပၚတြင္  စိုးစိမွ်ျဖစ္ပါေစ ၿငိတြယ္ေနေသးသည္ျဖစ္ပါက  ကုိစုိးႏိုင္က  ခဏေစာင့္ပါေစ။ သင့္တင့္ေသာ တစ္ႏွစ္တန္သည္၊ ႏွစ္ႏွစ္တန္သည္အခ်ိန္က်ေတာ့   သူသည္အျခားအေၾကာင္း တစ္ခုခုကုိ လုပ္ဇာတ္ခင္းၿပီး ခင္ခင္ေလးကုိ လြတ္လပ္ခြင့္ေပးလုိက္ပါမည္။  အဲဒီေတာ့ သူတုိ႔လက္ထပ္ၾကေပါ့။  အဲဒီလုိမွ မဟုတ္ဘဲ ကုိစုိးႏုိင္က ဤအေတာအတြင္းမွာ ခင္ခင္ေလးကို စြန္႔လႊတ္လုိက္သည္ျဖစ္ေစ၊ ခင္ခင္ေလးကပဲ ကုိစုိးႏိုင္၏ အေပၚမွာ တြယ္တာမႈ လုံးဝမရွိေတာ့ဘဲ သူ၏အခ်စ္မ်ားကုိ သူ႔အေပၚတြင္သာ  လြတ္လြတ္ကင္းကင္း စုပုံလုိက္ပါၿပီ ဆုိလွ်င္ျဖင့္   သူ႔ထက္ဝမ္းသာမည့္သူရွိေတာ့မည္ မဟုတ္ေတာ့ပါ။ သူ႔အဖုိ႔ေတာ့ ေစာင့္ရက်ဳိးနပ္ပါၿပီ။

ယခုလုိပူျပင္းလွေသာစိတ္ဒုကၡမ်ားကုိ သူခံစားခဲ့ရက်ဳိးနပ္ပါၿပီ။

ထုိညက    ဗုိလ္သက္မြန္မအိပ္မီ    တစ္ခုကုိေတာ့ ေလးေလးနက္နက္ဆုေတာင္းမိပါသည္။    ခင္ခင္ေလး တစ္ေယာက္    မွန္ကန္ေသာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကုိ ေတြ႕ရွိၿပီး စိတ္ခ်မ္းေျမ့မႈ ရရွိႏုိင္ပါေစ။

ရက္သတၱပတ္ခန္႔အၾကာ ဦးဘသက္ႏွင့္ ေဒၚခင္ျမတ္မြန္တုိ႔ မိတီၳလာသုိ႔ ေရာက္လာၾကသည္။ ဗုိလ္သက္မြန္အတြက္  ခင္ခင္ေလးထံမွ စာတစ္ေစာင္၊   ငါးပိေၾကာ္ႏွစ္ပုလင္း၊  သူႀကိဳက္သည္ဆုိေသာ  ဝက္စဥေၾကာ္က သံပုံးငယ္ျဖင့္တစ္လုံး၊    ခါေတာ္မီေအးမုန္႔က တစ္ထုပ္ အဲဒါေတြပါလာသည္။

ေဒၚတင္မႀကီး အေတာ္ကေလး ေနေကာင္းေနၿပီလုိ႔ သိရသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္  သူတုိ႔ႏွင့္အတူ  ခင္ခင္ေလးကုိ ထည့္လုိက္ဖုိ႔ပင္ ေဒၚတင္မႀကီးက ေျပာပါေသးသည္တဲ့။

သို႔ေပမယ့္ ကုိဘသက္ကမေခၚခဲ့။ လူနာက သက္သာၿပီ ဆုိရေသာ္လည္း အေရးရယ္၊ အေၾကာင္းရယ္ ျဖစ္ေပၚလာပါက အနားမွာခင္ခင္ေလးတစ္ေယာက္သာ လုပ္တတ္ကုိင္တတ္ ရွိသည္။ ဆရာဝန္မေရာက္မီ မည္သို႔ျပဳစုရမည္၊ ဘယ္ေဆးတုိက္ရမည္ ဆုိသည္ကုိ ခင္ခင္ေလးတစ္ေယာက္သာ နားလည္သည္။

''ေနာက္တစ္လေလာက္ဆုိရင္ မဖုရားလည္း စိတ္ခ်ရပါၿပီ။    အဲဒီေတာ့   ခင္ေလးကုိေခၚလုိ႔ ရပါၿပီကြယ္'' ေဒၚခင္ျမတ္မြန္က   သားကုိႏွစ္သိမ့္စကား ေျပာသည္။

သူ႔အဖုိ႔ သားႏွင့္ေခြၽးမတုိ႔ လက္ထပ္ၿပီး ႏွစ္ရက္အၾကာ ယခုလုိခြဲေနရတာကုိ ျမင္ရေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနမိသည္။

''ေအးေပါ့ကြာ ...၊ လူမမာကလည္း  တစ္ဖက္နဲ႔ဆုိေတာ့ ဒီလုိေပါ့'' ဦးဘသက္ကေလးေလးႀကီ ေျပာသည္။

''ပန္းကန္ခြက္ေယာက္တုိ႔၊  ကုလားထုိင္တုိ႔  ဘာတုိ႔လည္း သားတု႔ိ ဝယ္ရဦးမယ္။ အိမ္ေထာင္သစ္ဆုိေတာ့ အားလုံးလုိတာေပါ့။  ဒါေတြေတာ့  ခင္ေလးနဲ႔ တုိင္ပင္ဝယ္ၾက။ ေငြေရာရွိရဲ႕လား။ လုိရင္ေျပာ။ ေမေမတုိ႔ ပုိ႔ေပးလုိက္မယ္''

''ေအး... ဟုတ္သားပဲ၊ မင္းမွာ ေငြမွ အပုိအလွ်ံ ကေလးမွရွိရဲ႕လား။  မရွိရင္  ေဖေဖတုိ႔ကုိအားမနာနဲ႔။ ေျပာ... ၾကားလား''''အိမ္ေဖာ္တစ္ေယာက္လည္း လုိတယ္ကြဲ႕။ ဒါေတာ့ မဖုရားကၾကည့္ၿပီး စီမံေပးပါလိမ့္မယ္။ မသန္းစိန္မွာ ညီမကေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္တဲ့။ ခင္ေလးလာေတာ့ အဲဒီကေလးကုိ ထည့္ေပးလုိက္မယ္လုိ႔ေျပာတာပဲ'' ''အလုပ္နည္းနည္းပါးရင္ တစ္လေလာက္ခြင့္ယူၿပီး ခင္ေလးနဲ႔ ရန္ကုန္ဆင္းခဲ့ၾကဦးကြယ္'' အဲဒီလုိ သူ႔မိဘမ်ားကဗုိလ္သက္မြန္ကုိ တစ္ေယာက္တစ္ခြန္းေျပာၾက၊ ဆုိၾက၊ အားေပးၾက။

သူတုိ႔ ေရာက္လာမည္ကုိသိရလုိ႔ ဗုိလ္သက္မြန္သည္ တပ္တြင္းမွ အိမ္လြတ္တစ္လုံးကုိ ျပင္ထားသည္။ သို႔ရာတြင္ ဦးဘသက္ႏွင့္ ေဒၚခင္ျမတ္မြန္တုိ႔သည္ တပ္တြင္း၌ တည္းသည္ဆုိရ႐ုံပဲ ရွိၾကသည္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ၿမိဳ႕ထဲထြက္ၿပီး အသိအကြၽမ္းေဟာင္းမ်ား ရွာရေဖြရ၊ ေတြ႕လည္းေတြ႕။ ေတြ႕ေတာ့လည္း ထိုအိမ္မ်ားက ဝမ္းပန္းတသာ ႀကိဳၾကဆုိၾက၊ ႀကံဳတုန္းမုိ႔ ဟုိအိမ္က ထမင္းတစ္နပ္၊ ဒီအိမ္က ထမင္းတစ္နပ္ ေကြၽးခ်င္ၾကေမြးခ်င္ၾက။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ထိုရက္မ်ားအေတာအတြင္း ကေတာ့ျဖင့္ ဗုိလ္သက္မြန္မွာလည္း မိဘမ်ားႏွင့္  ညေနတုိင္းလုိလုိ တစ္အိမ္တက္ဆင္း လုိက္ကာစားေနခဲ့ရသည္။

ဦးဘသက္ႏွင့္ေဒၚခင္ျမတ္မြန္တုိ႔   တစ္ပတ္ခန္႔သာေနသြားၾကသည္။  သာစည္မွတစ္ဆင့္  မီးရထားစီးၿပီး ရန္ကုန္သုိ႔ ျပန္သြားၾကသည္။

ေမေမတုိ႔ ယူလာေသာစာကုိ ရၿပီးသည့္ေနာက္လည္း ခင္ခင္ေလးထံမွ စာေတြသည္  တစ္ပတ္တစ္ခါေလာက္ မွန္မွန္လာသည္။ ဗိုလ္သက္မြန္ကလည္း တစ္ပတ္တစ္ခါ စာေရးသည္။  ခင္ခင္ေလးစာေတြမွာေတာ့  ေမဖုရား တစ္ေန႔တျခား   သက္သာလာၿပီ ဆုိသည့္အေၾကာင္း၊ အိမ္ရပလားဆုိသည့္အေၾကာင္း၊ က်န္းမာေရးဂ႐ုစုိက္ဖုိ႔ႏွင့္ မႏၲေလးသုိ႔ ဘယ္ေတာ့ေလာက္လာဦးမည္ကုိ သိလုိေၾကာင္းတုိ႔ ပါလာတတ္သည္။

''ေဖေဖ၊ ေမေမတုိ႔နဲ႔ေပးလုိက္တဲ့ ငါးပိေၾကာ္ ကုန္ခါနီးရင္ ေျပာပါကုိကုိ။ မိတီၴလာဆုိေတာ့ လူႀကံဳရွိတတ္ပါတယ္။  ခင္ေလးပုိ႔ေပးပါရေစ။  ကုိကုိ အစားအေသာက္ ဆင္းရဲမွာ  ခင္ေလးစုိးရိမ္တယ္။  ဝက္စဥေၾကာ္ေရာစားေကာင္းရဲ႕လား။ ကိုကုိ႔ဆီေရာက္ေတာ့ နည္းနည္းေတာ့  ေပ်ာ့ေနမွာေပါ့။   အဲဒါ  ခင္ေလးကိုယ္တုိင္ေၾကာ္ေပးလုိက္တာ'' ဟူ၍လည္းေကာင္း။

တစ္ခါတေလလည္း...

''ဘယ္ေတာ့လာဦးမလဲ။  တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ျဖစ္ျဖစ္ အခြင့္ယူၿပီးလာခဲ့ပါဦးလား...ကုိကို။  လာမယ္ဆုိရင္ ႀကိဳတင္ၿပီး   မမႀကီးတုိ႔ဆီဖုန္းဆက္ပါ''  ဟူ၍လည္းေကာင္း။

တစ္ခါကေတာ့...

''ကိုကုိျပန္သြားေတာ့ ခင္ေလးတုိ႔မွာ  ပ်င္းက်န္ရစ္ခဲ့ရတယ္ ကုိကုိရယ္''  ဟူ၍လည္းေကာင္း။  အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ ဖတ္ေနမိရသည္။     စာတစ္ေစာင္ရတုိင္း ပေဟဠိေဖာ္သလုိ ေနာက္ဆြယ္က အဓိပၸာယ္ကုိ နက္နက္နဲနဲ ႏႈိက္ႏႈိက္ ခြၽတ္ခြၽတ္ ေတြးေနမိရတတ္သည္။

ခင္ခင္ေလး၏ စာေတြသည္ တစ္ေစာင္ထက္တစ္ေစာင္ ပုိ၍ပို၍ႏြဲ႕လာသည္။  ေပ်ာင္းလာသည္။  ႏုလာသည္။

ေႏွာင္းလာသည္။ အထူးတလည္ဖြဲ႕ဖြဲ႕ႏဲြ႕ႏြဲ႕မဟုတ္ေသာ္လည္း  သူ႔အေပၚတြင္  တယုတယႏုိင္လာပါသည္။

သူ႔စာလုံးကေလးမ်ားသည္   ဗုိလ္သက္မြန္၏ ေနေရးစားေရးႏွင့္  ကုိယ္က်န္းမာေရး၊  စိတ္ခ်မ္းသာေရးေတြအတြက္ စုိးရိမ္မႈကေလးမ်ား သန္းလာၾကသကဲ့သုိ႔ သူ႔စကားလုံးေလးမ်ားသည္လည္း ဗုိလ္သက္မြန္အား လြမ္းဆြတ္သည့္ အရိပ္အေငြ႕ကေလးမ်ား လႊမ္းလာၾကပါသည္။

သို႔ေပမယ့္ သူ႔အသုံးအႏႈန္း ကေလးမ်ားကေတာ့ အ႐ုိးခံစင္းစင္း ကေလးေတြမုိ႔ လြန္စြာမွ ဣေႁႏၵရလွသည္။

ဗုိလ္သက္မြန္က အဲဒီလိုပဲျမင္သည္။  အဲဒီလုိပဲထင္သည္။ ခင္ခင္ေလးသည္ သူ႔ကုိမမုန္းသည္ သာမကဘဲ ခ်စ္စပင္ပ်ဳိးေနပါၿပီလား။

သို႔ျဖင့္  ဒီဇင္ဘာလအကုန္ပိုင္းသုိ႔  ခ်ဥ္းကပ္လာခဲ့သည္။

ခင္ခင္ေလး၏စာတုိင္းလုိလုိမွာ ''ဘယ္ေတာ့လာဦးမလဲ ကုိကုိ၊ ခြင့္ရရင္လာခဲ့ပါဦး'' ဆုိသည္ကုိသာ ထပ္တလဲလဲ ပါလာသည္။ ဗုိလ္သက္မြန္အေနႏွင့္လည္း ခင္ခင္ေလးကုိ အင္မတန္မွ ေတြ႕ခ်င္လွပါသည္၊ ျမင္ခ်င္လွပါသည္။

သုိ႔ေပမယ့္  ေတြ႕လည္းမေတြ႕ဝံ့၊   ျမင္လည္းမျမင္ဝံ့။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ တစ္ေခါက္ေလာက္ေတာ့ ခင္ေလးထံသုိ႔ ျပန္သင့္ၿပီဆုိသည္ကုိေတာ့  သူသိပါတယ္။  ထုိ႔ေၾကာင့္ခြင့္ရက္ကုိယူဖုိ႔ သူခ်ိန္ဆေနသည္။

ထုိစဥ္မွာပင္ ဗုိလ္သက္မြန္သည္ က်ဳိင္းတုံသုိ႔သြားေရာက္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ရန္ အမိန္႔ကုိ ရလုိက္ပါသည္။

က်ဳိင္းတုံဆုိေပမယ့္ က်ဳိင္းတုံၿမိဳ႕ေပၚမွာေတာ့မဟုတ္။

ထုိေဒသတြင္ မၾကာမီျပဳလုပ္ေတာ့မည့္ စစ္ဆင္ေရးတြင္ စစ္ေျမျပင္အေရးေပၚ   သူနာျပဳတပ္ဖြဲ႕ကုိ ဦးေဆာင္၍ ပါဝင္ရမည္ျဖစ္သည္။ အနည္းဆုံး သုံး၊ ေလးလေလာက္ေတာ့ျဖင့္ ၾကာမည္။

ထုိအမိန္႔ကုိ ရလုိက္ေတာ့  ဗုိလ္သက္မြန္မွာ  ဝမ္းသာရမလား၊ ဝမ္းနည္းရမလား။ သူကုိယ္တုိင္ပင္ မေဝခြဲႏိုင္ေတာ့ေပ။ အမွန္ေတာ့ ဤစစ္ေျမျပင္သူနာျပဳ တပ္ရင္းသို႔  ေျပာင္းခဲ့ရကတည္းက  စစ္ေျမျပင္သို႔ ယခုကဲ့သုိ႔ လုိက္ပါရမည္ ဆုိသည္ကုိ  သူသိပါသည္။   သိ၍လည္း ဝမ္းေျမာက္စြာ   အၿမဲေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့သည္။   အခုေတာ့ သူရခ်င္လွသည့္ အေတြ႕အႀကံဳတုိ႔ကုိ     ရပါေတာ့မည္။

အထူးသျဖင့္  ယခုသြားမည့္  ျမန္မာျပည္၏ အေရွ႕ပိုင္း အက်ဆုံး ဂုံႏွင့္လိတုိ႔ ေပ်ာ္စံရာေဒသ၊  ေကာ္ႏွင့္ လားဟူတုိ႔ ေမြ႕ေလ်ာ္ရာနယ္ေျမ။

ခက္ထန္

Read 65 times
Rate this item
(0 votes)
Last modified on Sunday, 26 May 2019 11:33

Latest from