Print this page

ေသေသာ္မွတည့္ ေၾသာ္ေကာင္း၏

Tuesday, 06 August 2019 09:20 Written by  font size decrease font size decrease font size increase font size increase font size

ယမန္ေန႔မွအဆက္

''သခင္  ကြၽန္ေတာ္မ်ဳိးႀကီးမ်ား ေျခရာကို တည့္တည့္ထပ္နင္းၿပီး လိုက္ခဲ့ပါ။ သည္မွာသုတ္ကိုင္းေတြ၊ ဂ်မ္းေတြ၊ က်င္းေတြအမ်ားႀကီး ေထာင္ထားတယ္''

ကုလားျဖဴခန္႔ ေခ်ာသူႀကီးသည္ ကုလားျဖဴတို႔ကို မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးလ်က္    သေဘၤာေပၚသို႔ျပန္တက္ရန္လမ္းျပေခၚေဆာင္၏။ ကုလားျဖဴ စစ္သားတို႔ကား ထိုသူႀကီးကိုပင္ ဆဲေရးႀကိမ္းေမာင္းလ်က္ ေနာက္မွလိုက္ပါလာၾက၏။

ကပၸီတန္ေလာက္ဒ္သည္ ရန္သူတို႔၏ အင္အားအေျခအေနကိုမသိဘဲ ဤေနရာမွ   တစ္လက္မမွ်မေရြ႕လို၊ ထို႔ေၾကာင့္ ဗမာသူႀကီးတို႔ကိုႀကိမ္း၏။ ဘာေၾကာင့္ ဤေနရာ၌  ရန္သူရွိသည္ကို မေျပာသတုံး၊  ဘယ္ေလာက္ ရွိသတုံးဟု...ေမး၏။

သူႀကီးမ်ားက မသိပါဟုေျပာ၍လည္း ခြင့္မလႊတ္၊ ယခု ရန္သူေတြ ဘယ္သို႔သြားသည္၊    ဘယ္ေလာက္ရွိသည္ကို သူႀကီးေတြကိုယ္တိုင္ ဆင္းၿပီးရွာရမည္။    စံုစမ္းရမည္။

မသိလွ်င္၊ မရလွ်င္၊ ထြက္ေျပးလွ်င္ အားလံုးပစ္သတ္မည္။

ေသကုန္ၿပီးေသာ မိမိစစ္သားအေလာင္းေကာင္ေတြကိုလည္း အားလံုး ယူေပးရမည္ဟု ေျပာ၏။  ေနာက္  ဤကိစၥတို႔ကို  ေဆာင္ရြက္ရန္အတြက္   လက္ေရြးစင္စစ္သား၃ဝ စီ ထည့္ေပး၏။  မေဆာင္ရြက္လွ်င္  ပစ္သတ္ၾကဟု အမိန္႔ေပးလိုက္ေသး၏။

ကပၸီတန္ေလာက္ဒ္ႏွင့္ လုိက္ပါလာၾကေသာ ကုလားျဖဴခန္႔ သူႀကီး ၆ဝ ေက်ာ္တို႔သည္ ကမ္းတစ္ဖက္တစ္ခ်က္သို႔ လူခြဲ၍ ေရွ႕မွတက္ရ၏။ ေရွ႕မွသြားရ၏။ ျမန္မာစစ္သားမ်ား ေထာင္ထားေသာ က်င္းမ်ား၊ ဂ်မ္းမ်ား၊ သုတ္ကိုင္းမ်ားကို ေျဖးေျဖးသက္သာ ရွာခြင့္မရ။

ကုလားျဖဴစစ္သားတို႔က ေနာက္မွ ေသနတ္မ်ားျဖင့္ခ်ိန္လ်က္ အတင္းတြန္းတြန္းထိုးထိုး ျပဳ၏။ အျမန္သြားခိုင္း၏။ အက်ဳိးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ေျပာျပ၍မရ။ ရွင္းျပျခင္းကို လက္မခံ၊ ျပန္ေျပာသည္ႏွင့္ ပါးနား႐ိုက္၏။ လက္သီးျဖင့္ ထိုး၏။

လူမ်ဳိးျခားကို သခင္လုပ္လိုေသာေၾကာင့္ ငါတို႔အခုလို ခံရသည္ဟု ကုလားျဖဴခန္႔ သူႀကီးအခ်ဳိ႕က ေနာင္တရလာၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္က်ခဲ့ေလၿပီ...။

ကုလားျဖဴတို႔ ႏွိပ္စက္မႈကိုခံလ်က္  မထူးၿပီ   ငါတို႔ ကုလားျဖဴကြၽန္အျဖစ္ ခံေနရျခင္းထက္ ေသသည္မွေကာင္းေသး၏ဟု ကုလားျဖဴတို႔ ခိုင္းသည့္အတိုင္း ေသမင္းေစာင့္ေနရာသို႔   ဇြတ္တိုးဝင္ၾက၏။   ကုလားျဖဴတို႔ကလည္း ေနာက္မွထက္ၾကပ္မကြာ လိုက္ၾက၏။ အတူတကြ ေျငာင့္၊ က်င္းသို႔ က်ေရာက္ေသကုန္ၾကမွ ကုလားျဖဴတို႔ ထိတ္လန္႔ကုန္ၾကသည္။ ဂ႐ုတစိုက္ သတိႏွင့္ ရွာေဖြသြားလာခြင့္ျပဳျဖစ္သည္။

အခ်ိန္အေတာ္ႀကီးဖင့္ၿပီးမွ ေဘးရန္မရွိဘဲ သြားႏိုင္ေသာ ျမန္မာစစ္သားတို႔ အသံုးျပဳသည့္ အမွတ္အသားျပထားေသာ လမ္းေၾကာင္းကိုေတြ႕ရ၏။

သစ္ေျမခံကတုတ္ငယ္မ်ား ျပဳလုပ္လ်က္၊ ကုလားျဖဴ သေဘၤာမ်ားကို ပစ္ခတ္ၾကျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေတြ႕ရ၏။

ျမင္းေခ်းမ်ား၊ ထမင္းထုပ္ အစအနမ်ားကို ေတြ႕ၾကရေသာေၾကာင့္ ျမစ္ကမ္းတစ္ဖက္လွ်င္  အၾကပ္ႏွစ္ေယာက္ခန္႔ အုပ္ခ်ဳပ္သည့္  ျမန္မာရဲမက္   ၂ဝ ခန္႔မွ်ေလာက္သာ ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္ သြားၾကျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိရ၏။

ကပၸီတန္ေလာက္ဒ္သည္ အခ်ိန္အဖင့္ခံၿပီးေနာက္ က်ဆံုးကုန္ေသာ မိမိစစ္သားမ်ားကို ျမႇဳပ္ႏွံၿပီးမွ သေဘၤာတပ္ကို ေရွ႕သို႔ဆက္လက္ ခ်ီတက္ေစ၏။

ေနာက္တစ္နာရီခန္႔အၾကာ၌ ထပ္၍အတိုက္ခံရျပန္၏။ ေနာက္ဆံုးသေဘၤာကို စတင္ပစ္ခတ္ျခင္း ခံရ၏။ ထို႔ေနာက္ ခ်က္ခ်င္းလိုပင္ သေဘၤာရွစ္စင္းလံုးကို ကမ္းႏွစ္ဖက္မွ ညႇပ္၍ပစ္၏။ သေဘၤာတိုင္း၌လိုလို အက်အဆံုး အထိအခိုက္ ရွိ၏။

ကပၸီတန္ေလာက္ဒ္သည္ ကမ္းႏွစ္ဖက္လုံးကို အေျမာက္ျဖင့္ထု၏။ သစ္ပင္ခ်ဳံပုတ္တို႔ လံုးလံုးက်ဳိးျပတ္က်ကုန္မွ အပစ္ရပ္၏။ မိမိသေဘၤာ၌ ပါသည့္ျမန္မာတို႔ကို ေရွ႕မွသြားေစလ်က္ ကမ္းထက္သို႔တက္ၾကည့္ခိုင္း၏။ ျမန္မာ သံုး၊ ေလးေယာက္ခန္႔   ေထာင္ေခ်ာက္ သုတ္ကိုင္းမိ၍ေသ၏။

ယခင္ထက္ ရန္သူဦးေရမ်ားေသာ္လည္း ကမ္းတစ္ဖက္တစ္ခ်က္၌ ျမန္မာရဲမက္ ၄ဝ ခန္႔မွ်သာရွိသည္။ အားလံုး ေခတ္မီက်ည္ထိုးေသနတ္မ်ား ကိုင္ၾကသည္။ ျမင္းကိုယ္စီႏွင့္ ျဖစ္သည္။ လူကုိသာမက ျမင္းေတြထားရန္ အတြက္ပါ အေျမာက္က်ည္ဆန္မ်ား မထိမမွန္ႏိုင္ေအာင္ ေျမကတုတ္ႀကီးမ်ား ျပဳလုပ္ထားၾကသည္ဟု သိရ၏။ ျမင္းစိုင္းထြက္သြားၾကဟန္ရွိေသာ လမ္းေၾကာင္းႀကီးကို ေတြ႕ရေသာ္လည္း တပ္ကိုမခြဲေဝႏိုင္ေသာေၾကာင့္ မလိုက္ဘဲ လႊတ္ထားရ၏။

ျမန္မာသူႀကီးမ်ား ေျပာျပခ်က္အရ ထိုလမ္းသည္ ပန္းတေနာ္ ေခ်ာင္းဖ်ားဘက္သို႔ တက္သြားဟန္ရွိေသာ လမ္းျဖစ္သည္ဟု သိရ၏။

ကပၸီတန္ေလာက္ဒ္သည္ သေဘၤာမ်ားကို ေရွ႕သို႔ ခုတ္ေမာင္းေစ၏။  အခ်ဳိ႕ေနရာတို႔၌ ျမန္မာတို႔က ေနရာခပ္စိပ္စိပ္မွ ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္ၾက၏။  အခ်ဳိ႕ေနရာတြင္ ေနရာခပ္က်ဲက်ဲ ျဖစ္လာျပန္သည္။

သို႔ေသာ္ သေဘၤာပါ ကုလားျဖဴစစ္သားအားလံုး အၿမဲသတိႏွင့္ေနရ၏။  ေခ်ာင္းႏွစ္ဖက္ေဘးရွိ  စိမ္းစိမ္းစိုစို ျမင္ေနရေသာ  သစ္ပင္ခ်ဳံပုတ္ေတြ မွန္သမွ်ကိုမ်က္လုံးဝိုင္းေအာင္ မ်က္ျခည္မျပတ္ၾကည့္ေနရ၏။ ဤမလႈပ္မရွား ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕ဖြယ္ေကာင္းေသာ စိမ္းျမျမ သစ္ပင္ခ်ဳံပုတ္ေတြအၾကားမွ ေနရာမေရြး ေသနတ္က်ည္ဆန္ေတြ ထြက္လာတတ္ၾက၏။  ထိုက်ည္ဆန္တို႔သည္   တစ္ေနရာထက္ တစ္ေနရာ ပို၍ အင္အားမ်ားမ်ားလာ၏။

သေဘၤာအေျမာက္ႏွင့္ ျပန္မပစ္သမွ် ရပ္သည္မရွိ။

သေဘၤာမွ ကုန္းထက္သို႔တက္လိုက္လွ်င္လည္း  တစ္ခါတေလမွ် အရိပ္အေယာင္ကို မျမင္ၾကရ။ ကုန္းထက္သို႔ တက္သူမ်ားသာ ေထာင္ေခ်ာက္မ်ား၊ ဂ်မ္းမ်ား၊ သုတ္ကိုင္းမ်ား၊ ေျငာင့္က်င္းမ်ား၌ မိၾက၍  ေျခာက္ေယာက္၊ ၁ဝ ေယာက္ခန္႔အထိ က်ဆံုး က်န္ရစ္ခဲ့သည္ခ်ည္းျဖစ္၏။

ကုန္းထက္သို႔မတက္ဘဲ အေျမာက္မ်ားျဖင့္ ကမ္းပါးတစ္ေလွ်ာက္ ထုေျခမပစ္လုိက္လွ်င္လည္း ျမန္မာတို႔၏ ေသနတ္က်ည္ဆန္ေတြကို သေဘၤာသြားရာ ေနာက္သို႔ တေျဖာက္ေျဖာက္ လိုက္လာတတ္ၾက၏။ ကပၸီတန္ေလာက္ဒ္သည္ သေဘၤာ၌ပါလာေသာ ျမန္မာသူႀကီးမ်ားကို ရန္သူတို႔ေနရာေရာက္ဖို႔ မည္မွ်ေဝးေသးသလဲဟု အၿမဲတေစ ေမးျမန္း၏။ ထို႔ေနာက္ မိမိ၏သေဘၤာကို ေရွ႕ဆုံးမွတက္၍ သြားေစ၏။ အကာအကြယ္အတြင္းမွေန၍ ေဘးပတ္ပတ္

လည္သို႔ ကိုယ္တိုင္ မွန္ေျပာင္းျဖင့္ အၿမဲၾကည့္၏။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။

Read 80 times
Rate this item
(0 votes)
Last modified on Tuesday, 06 August 2019 09:21
ေကတု

Latest from ေကတု