Print this page

ေနာ္ရင္ေမႊး

Wednesday, 15 January 2020 10:32 Written by  font size decrease font size decrease font size increase font size increase font size

''ေရွာင္ေနေတာ့လည္း ေတြ႕ခ်င္တဲ့သူက လုိက္လာရတာေပါ့ အစ္မရယ္။ ခင္ဗ်ားက ကြၽန္ေတာ္ျပန္လာတာေတာင္ ႏႈတ္ဆက္ေဖာ္မရဘူး''

''ေၾသာ္...ေဒါက္တာ၊ ကြၽန္မမအားလို႔ပါ။ ေရာက္ေနတာေတာ့ ၾကားပါတယ္။ ေနာ္လူပေလးတို႔၊ ေနာ္ဖဲလူတို႔ေရာ ေနေကာင္းလားဟင္''

ေဒါက္တာဟန္ၾကည္က ပလတ္စတစ္ႏွင့္ ထုပ္ထားေသာ သစ္ခြပန္းထုပ္ႀကီးကုိ စားပြဲေပၚတင္ရင္းက ေနာ္ရင္ေမႊးကို ၿပံဳးၿပံဳးႀကီးၾကည့္ရင္း''ကြၽန္ေတာ့္ကုိေတာ့ မေမးဘူးလား''

''အို...ေဒါက္တာ့ကုိ ခုေတြ႕ရၿပီပဲ။ မျမင္တဲ့လူကို ေမးတာေပါ့''

သေဘာက်စြာရယ္ၿပံဳးရင္း  မိမိစားပြဲေရွ႕က ခံုမွာထုိင္ခ်လုိက္သည္။

''တစ္ရြာလံုးေကာင္းပါတယ္။   အစ္မကိုေတာင္ ေမးေနေသးတယ္။ အစ္မသြားၿပီး ဒီအျပင္ရြာက လူငါးဦးထပ္ေရာက္ လာေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားတာ''

''ရွစ္ရက္ေတာင္ ၾကာသြားတာပဲ''

''ဟုတ္တယ္ ေနာ္လူပေလးနဲ႔ေနာ္ဖဲလူက အစ္မမရွိလို႔ ဆိုၿပီး အတင္းျပန္မယ္လုပ္ေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ လူေတြထပ္ေရာက္လာတာနဲ႔ ျပန္လႊတ္လိုက္ရတာေပါ့။ သူတို႔က အစ္မကုိပဲ တဖြဖြေမးေနတာ။ ဒါနဲ႔အစ္မသမီးေရာ ေနေကာင္းသြားၿပီလား''

''ေကာင္းသြားပါၿပီ၊ ေဒါက္တာ့ကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ သမီးက လြမ္းဖ်ားပါေဒါက္တာရယ္''

သူမထိတထိ ၿပံဳးလိုက္၏။ ထုိ႔ေနာက္ သစ္ခြပန္းအိတ္ကေလးကို ေနာ္ရင္ေမႊးေရွ႕သုိ႔ တိုးေပးလိုက္ရင္းက ''ရြာကေပးလုိက္တာ။ ၿပီးေတာ့ အပင္ေတြလည္း ပါလာတယ္။ အစ္မသယ္ေနရမွာစိုးလို႔ အိမ္ကုိပဲ လာပို႔ေတာ့မယ္။ အစ္မအိမ္က ၿမိဳ႕ႀကီးမွာမဟုတ္လား။

ကြၽန္ေတာ္လာခဲ့မယ္''

အဆက္မျပတ္ေျပာေနေသာ ေဒါက္တာဟန္ၾကည္ကို ေမထရြန္ေဒၚခင္ဝင္းက အံ့အားသင့္သလို ၾကည့္လိုက္သည္။ ေနာ္ရင္ေမႊးမွာ ဘာေျပာရမွန္းမသိေအာင္ အံ့အားသင့္သြား၏။ ႐ူပါဦးရွိေနေသာေၾကာင့္ ပို၍အားနာသြားသည္။ ဘာကုိအားနာရမွန္းမသိ။

''အို...ကြၽန္မမွာ ပန္းပင္ေတြအမ်ားႀကီးရွိပါ တယ္ေဒါက္တာ။ ဟုိ...တျခား ေဒါက္တာေပးခ်င္တဲ့ လူေတြကုိပဲ ေပးလုိက္ပါ''

''ကြၽန္ေတာ္က ခင္ဗ်ားတစ္ေယာက္တည္းေပးခ်င္တာဗ်''

႐ုတ္တရက္ဘာစကားမွ် မေျပာႏုိင္ေအာင္ ေၾကာင္သြားၿပီး တစ္ခန္းလံုးတိတ္သြား၏။ ေဒါက္တာဟန္ၾကည္က ဘာမွ်မသိ နားမလည္ေသာ  ကေလးတစ္ေယာက္ကဲ့သုိ႔ သူေျပာခ်င္သည့္စကားကို ဇြတ္ေျပာေနပံုရသည္။

''ေၾသာ္...ကြၽန္မကေတာ့ ပန္းပင္ေတြကုိ မၾကည့္အားပါဘူး။ သမီးကပဲၾကည့္တာ။ သမီးက သူ႔အေဖလုိပဲ   ပန္းပင္စုိက္သိပ္ ဝါသနာပါတာ။  ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။   ေဒါက္တာလာမပို႔ပါနဲ႔။  အားနာပါတယ္။

သမီးကိုပဲလာယူခိုင္းပါ့မယ္။ ညေနက်မွ သမီးလာရင္ ေဒါက္တာ့ဆီကုိ လႊတ္လိုက္မယ္ေနာ့''

''မလႊတ္ပါနဲ႔ဗ်ာ။ ဒီအေမနဲ႔ ဒီသမီးကုိ ခြဲထားရတာေတာင္ ကြၽန္ေတာ္ဝဋ္လိုက္မွာ ေၾကာက္ေနမိတယ္။

ဒါေပမဲ့   အစ္မက သမီးကုိ ၾကင္နာတတ္႐ံုမကဘူး။

လူနာေတြကုိလည္း ၾကင္နာတတ္ပါတယ္။ ညမအိပ္ဘဲ ေစာင့္ၾကည့္တဲ့ သူနာျပဳဆရာမကို စံျပဆုေပးရမယ္''

နားမလည္ေသာ မ်က္လံုးျဖင့္ သူ႔အားေမာ့ၾကည့္မိသည္။ သူက မိမိမ်က္လံုးကုိ စူးစူးစုိက္စုိက္ ၾကည့္ေနသည္။ သူ႔မ်က္လံုးကုိ ၾကာၾကာရင္မဆိုင္ရဲ၍ ခ်က္ခ်င္းမ်က္ႏွာလႊဲၿပီး ေဆးပုလင္းမ်ားကို ကေယာင္ကတမ္းလိုက္စီေနမိသည္။ တိတ္ဆိတ္မႈကိုမခံႏုိင္၍ တစ္စံုတစ္ခုအတြက္ ထြက္ေပါက္ရွာမိသည္။

''ပန္းကေလးေတြက လွလိုက္တာ။   တို႔လည္းယူမယ္...ယူၾကဦးမလား''

ေမထရြန္ေဒၚခင္ခင္ဝင္းက ထြက္ေပါက္ရွာကာ အေျခအေနကုိ ထိန္းသိမ္းလုိက္သည္။

''ဟင့္အင္း မလွခ်င္ပါဘူး။   ႐ူပါတို႔က ပန္းပန္ဖို႔မလုိဘူး။ မမတို႔လို  ကေလးတစ္ေယာက္၊ ႏွစ္ေယာက္ ေလာက္ရရင္ေတာ့ ပန္းပန္ဖို႔လိုလာမွာေပါ့။ အဲဒီက်မွပဲ ပန္ေတာ့မယ္''

ျမသႏၲာ

Read 20 times
Rate this item
(0 votes)
Last modified on Wednesday, 15 January 2020 10:33
ေရႊတည္

Latest from ေရႊတည္