အခန်းဆက်ဝတ္ထုရှည်

ဝမ်းရေးထက်ပင် ခက်ပါသည်

 

ဝမ်းရေးထက်ပင် ခက်ပါသည်

 

ယမန်နေ့မှအဆက်

“ကျွန်တော်ပြန်လာတဲ့နေ့ကတော့  သက်သာပါတယ် ဆရာကြီး။ ဖေဖေ့အတွက်လည်း ဆရာကြီး သိပ်တော့မပူပါနဲ့။ ဒီလိုပဲ ခဏခဏဖြစ်တတ်တယ်တဲ့။ ဒါကြောင့်လည်း ဦးလေးတင်ခက ကျွန်တော့်ကို လွှတ်လိုက်တာပါ”

“အေးအေး၊ မင်းလည်း ခရီးပန်းလာတယ် ရေချိုး ထမင်းစားပြီး နားဦး”

“ဟုတ်ကဲ့ ခင်ဗျာ”

“ကိုလင်း”

ဝမ်းရေးထက်ပင် ခက်ပါသည်

 

ဝမ်းရေးထက်ပင် ခက်ပါသည်

 

ယမန်နေ့မှအဆက်

    ကိုထွန်းငြိမ်းမှာတော့ တောဝက်သားနှင့် ထမင်း စားရသည်ကိုပင် အရသာမတွေ့တော့။  သို့သော် သူ့ညီကို စောင့်လိုသဖြင့် မစားချင် စားချင်နှင့်ပင် စားနေရသည်။

“မခင်မှီ ဝက်သားဟင်းထည့်ပါဦးဗျို့။ ထမင်းစားရတာ မြိန်သဗျာ။ ဒီက ဗိုလ်ကြီးပြောသလိုပဲ လွတ် လတ်လပ်လပ် သိပ်စားကောင်းပေါ့”

ဝမ်းရေးထက်ပင် ခက်ပါသည်

ဝမ်းရေးထက်ပင် ခက်ပါသည်

ယမန်နေ့မှအဆက်

အို...ဘာလို့ အရှုံးပေးရမလဲ အမေရယ်၊ သူက အတည်ပြုထား တဲ့ဥစ္စာ၊ မကုန်ရင်လေ သူတို့ ညီအစ်ကိုကို ဒီမှာ ကြိမ်တို့ပြီး စားခိုင်းမှာ

အမလေး...အစားတစ်လုတ်၊ တုတ်တစ်ချက်တော့ မလုပ်ပါနဲ့ ခင်မှီရယ်၊ အမှန်ကို ကျွန်တော်မျိုးတို့ အစစ်ခံပါ့မယ်

ကဲ..မောင်မင်းသားများ အမှန်ကို သံတော်ဦးတင်စေဗျား