အခန်းဆက်ဝတ္ထုရှည်

မင်းရေးကြွယ်ကြွယ်

မင်းရေးကြွယ်ကြွယ်

ယမန်နေ့မှအဆက်

ကျွန်တော့်အဖို့တော့ ဤအနှစ်နှစ်ဆယ်။ ကျွန်တော်ဖြတ်သန်းလာခဲ့သော ဤအနှစ်နှစ်ဆယ်ကို တစ်ပိုင်းစီတစ်ပိုင်းစီ ပိုင်းခြားစိတ်ဖြာပြီး ကြည့်မည်ဆိုရင်ဖြင့် ကြာသည့်အပိုင်းတို့က ကြာလွန်းလှသလို၊ တိုသည့် အပိုင်းတို့ကလည်း တိုတောင်းလှပါသည်။ ခြုံလိုက်လျှင်ဖြင့် ကြာသည့်ဘက်က အလေးသာသည်လို့ ထင်ရသလိုလို။

မင်းရေးကြွယ်ကြွယ်

ယမန်နေ့မှအဆက်

သို့ပေမယ့် ကျွန်တော်တို့သည် မညည်းညူကြပါ။ မညည်းညူကြသည့်အပြင် ပျော်သလိုလိုပင်ရှိကြပါသည်။ မရောက်ရဖူးသေး သောနေရာတို့ကို ရောက်ကြရသည်။ ရောက်ဖူးသည့်နေရာတို့တွင်လည်း မိတ်ဟောင်းတို့နှင့်လည်းဆုံစည်းကြရသည်။

မင်းရေးကြွယ်ကြွယ်

ယမန်နေ့မှအဆက်

ကျွန်တော်သည် လက်တွင်းမှ ကြေးနန်းစာကိုသာ နားမလည်နိုင်သကဲ့သို့ ငေးစိုက်ပြီး အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ထပ်တလဲလဲ ဖတ်ရှုနေမိရပါတော့သည်။

မင်းရေးကြွယ်ကြွယ်

ယမန်နေ့မှအဆက်

ထို့နောက် လက်ပစ်ဗုံးတို့ကို စုပြုံပစ်ချပြီးထွက်ပြေးကြသည်။ စက်သေနတ်တို့က ထိရောက်မှုမရှိကြ။လက်ပစ်ဗုံးတို့ကြောင့် အနည်းအပါး ဒဏ်ရာရသူတို့ရှိကြသည်။ရဲဘော်များ ထိုရန်သူတို့ရှိသော တောင်ကုန်းပေါ်သို့ တက်ရောက်ရှင်းလင်းနေကြစဉ် ကျွန်တော်သည်လက်ပစ်ဗုံးထိမှန်ထားသည့် ယာဉ်တစ်စီးဆီသို့လျှောက်လာခဲ့သည်။ တွေ့မြင်လိုက်ရသည့်မြင်ကွင်းက အထူး အဆန်းကြီးတော့မဟုတ်လှပါ။   တိုက်ပွဲတစ်ခုအပြီးတွေ့မြင်နေကျမြင်ကွင်းမျိုးပဲဖြစ်သည်။

မင်းရေးကြွယ်ကြွယ်

ယမန်နေ့မှအဆက်

ဗိုလ်ကြီးသံဒိုင်က ကားကိုမောင်းလာသည်။ ကျွန်တော်က သူ့ဘေးမှထိုင်လာသည်။ ရဲဘော်က နောက်ခံတန်းတွင် နေသာသလို ကန့်လန့်ဖြတ်လှဲလျောင်းလိုက်ပါခဲ့သည်။