အခန်းဆက်ဝတ္ထုရှည်

အောင်ရဲ့အောင်

 

အောင်ရဲ့အောင်

ယမန်နေ့မှအဆက်

အခန်း (၆၀)

ကမ္ဘာအေးဘုရားလမ်း၏ နံနက်ခင်းသည် တိတ် ဆိတ်လွန်းလှလေသည်။

စိန်ပန်းပင်တို့သည် အပွင့်များတုံးကုန်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း  မြစိမ်းခက်အရွက်တို့မှာ  ဝေဆာနေကြလေသည်။ သရက်ပင် အုပ်အုပ်တို့တွင် အမျိုးအမည်မသိ ငှက်ငယ်တို့သည်   ပေါက်ဖတ်၊    ပိုးမျှင်ဥများကို လိုက်လံစားသောက်ရင်း  အာဟာရဖြည့်တင်းနေကြသည်။

အောင် ရဲ့ အောင်

 

အောင် ရဲ့ အောင်

 

ယမန်နေ့မှအဆက်

    ကိုအောင့်မျက်နှာကို လုံးဝမကြည့်။

ကိုအောင့်မျက်လုံးတွင် မျက်ရည်တွေ ရစ်ဝိုင်းနေမည်ဆိုတာ သိတာပေါ့။

ကိုအောင်ဟာ ဟန်ဆောင်တတ်တဲ့လူ မှ မဟုတ်တာ။

ဒီအချိန်တွေ၊ ဒီနာရီ၊ ဒီမိနစ်၊ ဒီစက္ကန့်ပိုင်းအချိန်တွေဟာ ကိုလတ်ရဲ့နောက်ဆုံး အချိန်တွေဆိုတာ ကျွန်တော်သိတာပေါ့ဟု ကိုအောင့်အား စိတ်ထဲမှ ပြောနေမိသည်။

ကိုလတ်၏အခြေအနေကို   ကောင်းအောင် ဖန်တီးရင်းဖန်တီးရင်းနှင့် ဆိုးရွား သောအခြေအနေနှင့်ပင် ခွဲစိတ်ခန်းခုတင် ပေါ်သို့ ရောက်သွားလေ၏။

အောင် ရဲ့ အောင်

 

အောင် ရဲ့ အောင်

 

ယမန်နေ့မှအဆက်

    အောင်သည် ခြေလှမ်းတိုင်း အတွေးတွေနှင့် တွေး နေသည်။

လူနာတင်လှည်းပေါ်မှ မျက်နှာပေါ် အဝတ်ဖြူအုပ်လျက် လူသေကောင် အလောင်းတစ်လောင်းကို လှမ်းမြင်ရပြီး ရင်ထဲ၌  တုန်လှုပ်သွားလေသည်။

စိတ်သက်သာရာ သက်သာကြောင်း အတွေးများကို   ရှာဖွေကြည့်မိရင်း   ကိုရွှေသိမ်းမင်း၏   ဧဒင်ဥယျာဉ်မှ ပန်းပွင့်များကဗျာထဲမှ    ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို သတိရမိလေသည်။

အောင် ရဲ့ အောင်

 

အောင် ရဲ့ အောင်

 

ယမန်နေ့မှအဆက်

        “သေခြင်းတရားကို လူတွေနိုင်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ပါဘူး”

ဒီတစ်ခါ  ကိုအောင်သည်  ဟန်လုပ်ပြုံးတာလား၊   တကယ်ပဲပြုံးချင်လို့လားမသိ။

မြုံစိစိနှင့် ပြုံးပြီး အောင့်ခေါင်းကို တစ်ချက်လှမ်းပုတ်ရင်း...

“နင်က ရင့်လှချည်လား”

“ကျွန်တော် ကိုလတ်ကို သိပ်စိတ်ပူတာပဲ၊ ကိုလတ်သေရင် ကျွန်တော်ရူးမှာ၊ တကယ်ပြောတာ”

အောင် ရဲ့ အောင်

 

အောင် ရဲ့ အောင်

 

ယမန်နေ့မှအဆက်

    သူ့ရင်ဘတ်က အောင့်အောင့်နေတတ် တာတစ်မျိုး။

သူ့ကိုသူလည်း သက်ဆိုးမှ ရှည်ပါ့မလား ဆိုတာတွေလည်း သူတွေးနေပုံရသည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူတောင်းသောကတိ တစ်ခုကို ပေးလိုက်ရသည်။

ကိုလတ်ဆိုသော    လူတစ်ယောက် အကြောင်းကြောင်းကြောင့်     အောင်နှင့် ကွဲကွာခဲ့သည်ရှိသော် ကျွန်တော်က အောင့် ကို ဆက်လက်တွဲဖို့...။

အခန်း(၅၄)

အောင် ရဲ့ အောင်

 

အောင် ရဲ့ အောင်

 

ယမန်နေ့မှအဆက်

အခန်း (၅၁)

    စိတ်ငြိမ်မှ ငြိမ်ပါစေတော့၊ စိတ်ထဲ တုန်လှုပ်တာတွေကို ပျောက်မှ ပျောက်ပါစေ တော့လို့ ကိုအောင့်လွယ်အိတ်ထဲက စာအုပ်တွေ၊ စာရွက်တွေပဲ မွှေဖတ်နေမိတယ်။

ကိုအောင်က ငါရှိနေတာနဲ့ သူ့လွယ်အိတ်ကို အပ်ထားခဲ့တယ်။

သူ့လွယ်အိတ်ထဲမှာ အရေးကြီးတာလည်း ပါမယ်မထင်ပါဘူး။